De Ontlijner deel 4

Deel vier van Bert Juistenga's  verhaal De Ontlijner over hoe gevaarlijk het is om alles op internet voor waar aan te nemen. Juistenga won met dit verhaal de tweede prijs in de wedstrijd Schrijf een Bommelverhaal.

Heer Bommel kreeg weinig tijd om van de schrik te bekomen, want Ollijn meldde dat hij honger had. Op zoek naar eetbaar materiaal stuitte heer Olivier op twee vergeelde brieven van de gemeente. De eerste brief bevestigde de monumentale status van slot Bommelstein en in de tweede brief stond dat de eigenaar in aanmerking kwam voor een jaarlijkse subsidie. Voor alle zekerheid besloot de gesubsidieerde kasteelheer de computer aan te zetten en tot zijn geruststelling verschenen beide brieven op het scherm.
'Kijk eens aan,' zei heer Bommel tevreden. 'De gemeente heeft de brieven netjes gescand, alles staat op de Lijn. Eigenlijk hoef ik deze papieren dus niet te bewaren.'
Met deze woorden gaf hij de brieven aan Ollijn die ze gulzig in zijn mond propte. Nadat hij uitgegeten was maakte de computer twee plofgeluidjes en waren de brieven niet langer zichtbaar op het beeldscherm.
'Misschien een storing op de Lijn,' zei heer Bommel. 'Of anders moet ik de computer even opnieuw opstarten, dat helpt soms ook.'
Hij was nog niet erg bedreven in het gebruik van zijn computer en bovendien spookten de recente aantijgingen van de politiecommissaris nog steeds door zijn hoofd, zodat hij het voorval met de computerstoring al snel vergat.
In het gemeentehuis maakte de computer van ambtenaar 1e klasse Dorknoper twee soortgelijke plofgeluidjes waarna verschillende foutmeldingen zichtbaar werden die hem het voorhoofd deden fronsen.
'Dit vereist onmiddellijke actie,' sprak hij vastberaden.
Even later stapte Dorknoper voor slot Bommelstein uit zijn dienstauto met een gelaatsuitdrukking die weinig goeds voorspelde.
Heer Bommel kreeg amper tijd om de ambtenaar te begroeten, want die nam op strenge toon het woord.
'Ik constateer dat u al jaren subsidie ontvangt inzake de monumentenregeling terwijl dit pand helemaal niet op de monumentenlijst staat! Er komt een strafrechtelijk onderzoek naar mogelijk onterecht ingediende aanvragen en mocht er sprake zijn van frauduleus handelen, dan zullen de terug te vorderen subsidiebedragen nog eens verhoogd worden met een boete van honderd procent en zal de gemeente aangifte doen!'
'W-wat bedoelt u? Aangifte? Hoe kan dat?' vroeg heer Bommel geschrokken. 'De brieven van de monumentenzorg en van de subsidie heb ik vanmorgen nog in handen gehad en nu komt u mij vertellen...'
'Vanmorgen nog? Wat een toeval.' De ambtenaar keek heer Bommel met priemende oogopslag aan. 'Dan kunt u mij deze bewijsstukken wel overleggen, neem ik aan?'
Heer Bommel zakte wat in. 'Nou... eh..., nee, helaas kan dat niet meer, Ollijn heeft de brieven opgegeten.'
'Opgegeten,' herhaalde de ambtenaar op scherpe toon. 'Meneer Bommel, ik heb genoeg gehoord. U hebt drie dagen de tijd om middels een bezwaarschrift op mijn aanzegging te reageren, maar ik zou u adviseren in uw verweer met iets beters te komen dan een huisdier dat uw bescheiden opeet. Vanmorgen had u ze nog, maar nu zijn ze toevallig opgegeten. Het klinkt niet erg geloofwaardig.'
'Het is geen huisdier,' wiep heer Bommel tegen. 'Hij eet ook geen bescheiden, alleen papier.'
'En hoe zit het met de bouwvergunningen?' vroeg de ambtenaar zich af. 'Die zal ik ook nog eens grondig bestuderen.'
'Wacht,' riep heer Bommel, 'ik zal de bouwvergunningen laten zien, ik kwam ze net nog tegen, een hele ordner vol.'
Heer Bommel beende met grote passen naar binnen om de map met bouwvergunningen te gaan halen, maar ambtenaar Dorknoper leek niet van plan daar op te wachten.
Toen heer Bommel even later met zijn ordner in de voordeur verscheen was er dan ook niemand die hij het bewijsmateriaal kon tonen.
'Het is niet eerlijk,' zuchtte hij. 'Als heer beticht men mij van allerlei zaken en als ik het bewijs boven water breng is iedereen uit het voetlicht verdwenen. Gelukkig staan alle bouwvergunningen op de Lijn, ondertekend en wel, ik heb het net nog gecontroleerd. Als Dorknoper weer op het gemeentehuis komt zal hij het met eigen ogen zien en keert hij vast terug om zijn excuses aan te bieden.'
Het stapeltje bouwvergunningen gaf heer Bommel aan Ollijn.
'Alles zit in de computer, het lijkt mij niet noodzakelijk dat ik ze nog langer bewaar. Bovendien zijn de verbouwingen allang afgerond,' zei heer Bommel terwijl Ollijn zijn maal tot en met de laatste bouwvergunning verorberde.
Hoewel Dorknoper zich de bouwvergunningen vaag herinnerde, besloot hij een en ander toch in de gemeentecomputer na te kijken. 'Zekerheid voor alles, ook een ambtenaar met mijn staat van dienst kan kleinigheden door elkaar halen. Gelukkig is alles via de Lijn te vinden, we zien niets over het hoofd.'
Maar hoe de trouwe ambtenaar ook zocht in de digitale gemeentearchieven, hij vond niets met betrekking tot bouwvergunningen van slot Bommelstein. Heel even bekroop twijfel de anders zo zelfverzekerde ambtenaar, maar hij schoof dit gevoel snel terzijde.
'De Lijn is de norm,' vermaande hij zichzelf. 'Alles is te vinden via de Lijn. Wat niet te vinden is bestaat derhalve niet. Het is duidelijk dat Bommel zijn boekje te buiten gaat. Hij neemt ons in de maling. Het is tijd om de sterke arm in te schakelen.'
Tom Poes las op de Lijn de nieuwsberichten over de heer Olivier B.B. te R. die van aandelenhandel met voorkennis verdacht werd en een stukje verderop zag hij een kop over monumentale subsidiefraude met daaronder een foto van slot Bommelstein.
'Heer Ollie heeft zich weer eens in de nesten gewerkt,' concludeerde Tom Poes. 'Ik moet kijken wat ik kan doen.'
Even later dronk Tom Poes samen met heer Bommel een kopje thee en kreeg hij verslag van de beschuldigingen die commissaris Bas en ambtenaar Dorknoper hadden geuit.
'Als welgesteld heer probeer ik in stilte goed te doen,' besloot heer Ollie. 'Maar wat krijg ik ervoor terug? Valse beschuldigingen van de overheid. Voorkennis? Waar zou ik kennis van moeten.., nou ja, ik bedoel, hoe kan ik kennis hebben van iets dat ik niet weet, eh..., wat is voorkennis eigenlijk?'
'Mag ik die aandelen en die brief over de subsidie eens bekijken?' vroeg Tom Poes.
'Dat gaat niet,' zuchtte heer Ollie. 'De kranten waren op, Ollijn had honger, dus... eh..., ze zijn opgegeten. Maar op de computer heb ik ze gecontroleerd, alles was keurig te zien op de Lijn.'
'U hebt de papieren toch wel versnipperd zoals Kwetal zei?' vroeg Tom Poes die een mogelijk verband vermoedde tussen de problemen van zijn goede vriend en het voedingspatroon van Ollijn.
'Welnee, dat is helemaal niet nodig,' stelde heer Bommel hem gerust. 'Kwetal is eenvoudig van geest en soms wat bijgelovig. Papier snipperen is onaangenaam werk en ik kreeg er zwarte vingers van. Trouwens, Ollijn stopt alles net zo lief in een keer in zijn mond.'
'Misschien dat het Ollijn niets uitmaakt,' zei Tom Poes, 'maar Kwetal en Pee Pastinakel waren erg stellig. Geen hele woorden en getallen, want dan heeft het waarde. En alles van waarde verdwijnt, zeiden ze.'
Heer Bommel wilde opmerken dat die gedachte hem een schokkende ontmoeting met de kunstwereld had opgeleverd, maar voor hij daarover kon uitweiden trad Joost binnen die de komst van Bulle Bas en Dorknoper aankondigde.
'Of u zich wilt melden, met uw welnemen. Ze keken dringend, als ik mij zo mag uitdrukken.'
'Dringend?' vroeg heer Bommel. 'Dat heb je vast verkeerd gezien, Joost. De heren hebben waarschijnlijk hun dwaling ingezien. Kom, ik zal hun verontschuldigingen lankmoedig aanvaarden. Iedereen kan een misstap maken, als heer heb ik daar begrip voor.'
'Als ik zo vrij mag zijn, de heren zien er niet uit alsof zij een dwaling komen opbiechten en vergeving zoeken,' bracht de trouwe bediende naar voren, maar zijn werkgever begaf zich met fiere tred naar de hal en hoorde hem niet.
Het gesprek verliep anders dan heer Bommel verwachtte.

terug naar overzicht
29 - 09 - 2015